درد دل یک جانباز ۷۰ درصد: تنها درخواستم دیدار با قائم مقام بنیاد شهید است / چندین بار مراجعه کردم توجهی نکردند/ من دردم را فراموش کرده‌ام، همه دردم دخترم است

یک جانباز ۷۰ درصد با ابراز گلایه از اینکه بعد از بارها مراجعه هنوز نتوانسته با مسوولان بنیاد شهید دیدار کند، گفت: تنها درخواستم دیدار با قائم مقام بنیاد شهید است، ما جانبازان دردمان دیگر درد خودمان نیست بلکه دغدغه ما مانند هر پدر و مادر دیگری فرزندانمان است با این تفاوت که توانایی‌های دیگر والدین را نداریم.

به گزارش مغرب، سید حسین حسینی یکی از جانبازان عزیز این کشور است که با حضور در جبهه‌های جنگ برای دفاع از ناموس و کیان این کشور پیکر خود را آماج تیر دشمنان کرد تا ما آسوده خاطر باشیم و آسوده خاطر زندگی کنیم.

این جانباز ۷۰ درصد خود به دفتر خبرگزاری فارس مراجعه کرد تا از طریق این رسانه مشکل خود را به گوش مسوولان امر برساند، از او خواستم در مورد کارش بگوید که خود راکارمند بازنشسته بنیاد شهید همدان معرفی کرد، بعد هم گفت در سال ۶۳ در عملیات پدافندی روی مین رفته و یک پا و چشم خود را از دست داده است، از این گفت که صورتش پر از ترکش  شد و تا به امروز ۲۹ بار عمل جراحی کرده‌ و دو عمل صد درصد دیگر برای زانو و چشمش در پیش دارد.

دل پردردی داشت و رنجیده خاطر از مسوولان؛ نامه‌ای را از جیب خارج کرد و نشانم داد، تاریخ نامه ۲۹ فروردین امسال بود، او در این نامه از مشکلات زندگی و خانواده‌اش برای مسوولان کشوری بنیاد شهید نوشته بود اما حرفی از مشکلات جسمی‌اش نزده بود.

این جانباز ۷۰ درصد گفت: از شهریور سال گذشته چندین بار به بنیاد شهید کشور مراجعه کردم تا بتوانم مسوولان را ببینم اما هیچ توجهی به خواسته من نکردند و حتی نپرسیدند که برای چه چیزی چند بار مراجعه کرده‌ام؟

وی با بیان اینکه تنها درخواستم دیدار با قائم مقام بنیاد شهید است، افزود: همه جانبازان تنها برای رضای خدا و اطاعت از امر ولی فقیه زمان خود به جبهه‌ها رفتند و از خانه، خانواده و جان خود گذشتند،انتظاری هم از کسی نداریم چون ما با جان و دل به امر رهبرمان لبیک گفتیم، اما دلجویی، کمک رساندن و یاد کردن از ما در طول این سال‌ها کمی از درد و رنج ما می‌‌کاست و یک دلگرمی برای خانواده‌هایمان بود، اما مسوولان بی‌تفاوتند.

حسینی با اشاره‌ای به گوشه‌ای از مشکلاتش گفت: من دردها و رنج  جسمی خود را فراموش کرده‌ام و تنها دردم آینده شغلی  فرزندانم شده است، به خصوص دخترم که پاره تن من است و در این سال‌ها همدم و همراهم بوده و با غم و غصه من بزرگ شده و همه زندگی من است. دخترم فوق لیسانس مهندسی معماری است و تا به امروز نتوانسته کاری برای خود پیدا کند و از این موضوع رنج می‌برد و من هم از غم او دلم به درد می‌آید.

وی ادامه داد: طبق ماده ۴۸ دخترم می‌توانست به جای من که بازنشسته بنیاد شهید بودم سر کار برود و تمام تلاش من برای پیگیری این کار بود؛ بعد از بازنشستگی من ۳۷ نفر استخدام شدند اما متأسفانه با مراجعه به تهران نتوانستم حتی برای یک دقیقه مسوولان مربوطه را ببینم.

این جانباز ۷۰ درصد تصریح کرد: سازمان بنیاد شهید با آن سازوکار عریض و طویل، مگر نه این است که برای رسیدگی به خانواده‌‌های شهدا و جانبازان بنا شده؟ مگر افراد که در این سازمان کار می‌کنند نباید تکریم ارباب رجوع را اولویت کارشان قرار دهند؟ چرا چنین نیست؟

وی ادامه داد: مگر افرادی که در این نهاد کار می‌کنند نمی‌دانند باید یک تعهد و مسئولیت مضاعف نسبت به بقیه شغل‌ها داشته باشند و با روحیه جهادی و عشق با ارباب رجوع برخورد کنند؟ مگر نمی‌دانند که هر روز با مادر و پدر شهید، فرزند شهید و همسر شهید و جانبازان که شهدای زنده‌اند سر و کار دارند؟

وی اظهار کرد: ما جانبازان دردمان دیگر درد خودمان نیست بلکه دغدغه ما مانند هر پدر و مادر دیگری فرزندانمان است با این تفاوت که ما معلول هستیم و توانایی را که دیگر پدران و مادارن در شرایط عادی دارند را نداریم.

حسینی افزود: در یک طرحی به اجبار من را بعد از ۱۸ سال بازنشسته کردند و هم اکنون حقوق من از تمام پرسنل و با ۳۰ سال و پنج ماه کمتر است، این در حالی است که ما اصلا راضی به این بازنشستگی نبودیم.

وی با بیان اینکه به این جا آمدم تا کمی درد دل کنم و از طریق این رسانه صدایم را به گوش مسئولان برسانم شاید گره‌ای از مشکلات من و جانبازان شبیه من باز شود، گفت: شاید مسوولان دلشان به رحم آمده و اجازه ملاقات به من بدهند!

این جانباز ۷۰ درصد با اشاره به اینکه مسوول باید خادم مردم باشد و کمک‌رسان آنها گفت: اینکه بعد از بارها ارتباط و حضور نتوانستم یکی از مسوولان بنیاد شهید را ببینم اصلا درست نیست، مسوولان باید همواره پاسخگوی مسائل و مشکلات باشند نه اینکه نشود با آنها حتی حرف زد.



پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *